Voorwoord

Lijdend, ontmoedigd, triest, kwaad, machteloos, verstoten en vaak ook minderwaardig; zo voelt een veroordeelde zich. In een wurggreep gehouden door een pletwals van gedachten en emoties, nu elke dag een confrontatie is met zichzelf. Veel te veel, veel te zwaar om rust te vinden tussen de dikke muren, die vluchten onmogelijk maken. De veroordeelde voor een ‘misstap’ of ‘misdaad’ is meer dan ooit de kwelgeest van zichzelf geworden. Was het ooit anders? Was dit al gaande voor er een reden was om dit nu te ondergaan in afzondering, in een gevangenis, verwijderd uit de normale samenleving? En indien de problemen al bestonden in die “normale“  samenleving, was die samenleving dan wel normaal, of ook al erg belast en ontspoord? Was die samenleving een onevenwichtige basis waaruit alle problemen zijn kunnen ontstaan?

Misschien zijn de dikke muren puur symbolisch en bewegen de meesten onder ons zich voortdurend, gespannen, heen en weer, in een wereld die beperkt werd door denkbeeldige muren van gedachten, emoties en gewoontes. Eigenlijk is iedereen een beetje opgesloten en veroordeeld. De werkelijkheid is dat bijna iedereen de vrijheid heeft verloren.

Na vele ontmoetingen met mensen die problemen kennen in hun leven, is het me duidelijk geworden dat deze te vermijden waren. Iemand die gelukkig is, kent en maakt geen problemen. Wie een lijdensweg bewandelt, maakt bovendien vaak ongelukkige keuzes en wordt daarvoor beoordeeld en veroordeeld. Hun wereld wordt benauwend klein en bedreigend. Voor sommigen is de wereld nog slechts een cel in de gevangenis. Voor anderen is de wereld afgebakend door problemen en confrontaties waar ze constant tegenaan botsen. Voor bijna iedereen is een combinatie van problemen, tegenstand, angst en frustraties een muur die moeilijk te slopen is. Wie en waar men ook is, er zijn vooral onzichtbare muren die geluk en succes in de weg staan. Ze vragen om belicht te worden. Dit boek wil dus iedereen die “gevangen zit”, de middelen aanreiken om hun persoonlijke muren omver te gooien.                                                                                  

Ik was vele keren in gevangenissen om gedetineerden een riem onder het hart te steken. Tijdens mijn beroepsloopbaan mocht ik me beschikbaar stellen in de dienstverlenende sector. Ik heb weinig verschil gezien tussen de innerlijke strijd die wordt geleverd. De omstandigheden zijn anders en de mogelijke intensiteit kan verschillen. De aard van ieders strijd is identiek. Ik hoop van harte dat dit boekje in de gevangenissen zal worden verspreid en daartoe de middelen en de toelating zullen volgen. Ik hoop dat velen zullen ontdekken dat gedachten sterker zijn dan gevangenismuren en dat deze plaats zullen maken voor gedachten die deuren openen naar licht. Ik hoop dat alle niet van de vrijheid beroofde mensen de werkelijke vrijheid kunnen vinden. Moge het licht in u allen schijnen en de vrede en het geluk overvloedig en eenvoudig gedeeld worden met mekaar. Moge het dus ook bijdragen tot de aanvaarding van mekaar, omdat we allen zo sterk op mekaar gelijken, ondanks een verschillend verleden, dat niet op iedereen even zwaar heeft gewogen. Moge het elke lezer mild maken voor de eigen persoonlijkheden en die van anderen.

Opmerking: er werd ieder van ons ontzettend veel opgelegd en ingeprent over onszelf, vanaf onze jeugd tot nu en nog steeds!  Nog altijd worden we, vanuit vele bronnen, herinnerd aan een vervormd en ook negatief beeld van onszelf, aan de verwachtingen waaraan we moeten voldoen, aan een harde en uitdagende wereld, aan beperkingen en gevaren en zoveel meer. Dat alles is diep in ons geheugen gegrift. Het heeft ons bewustzijn en dus ook onze levensbeschouwing en levenservaringen aangetast. Daarom maak ook ik gebruik van veelvuldige herhalingen. Ik wil jou, beste lezer, herinneren aan positieve waarden, waarheden en eigenschappen. Ik wil je bewust maken van een mooiere realiteit dan je nu voor waar houdt. Meermaals herhalen, in verschillende contexten, is noodzakelijk opdat ook het positieve tot je doordringt en je eigen wordt. Gezien je voortdurend, gedurende vele jaren, werd herinnerd aan je tekorten, is het niet genoeg om slechts één keer te vernemen dat je prima bent. Herhaal ook voor jezelf wat positief is, tot je die waarheid gelooft.